Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Ο ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ ΖΗΤΑΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ "ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ" ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΜΕ 180 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΕΚΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ... ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ...!!!

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΟΥΝ και ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ, ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ... ΜΑΤΑΙΑ...!!!

Οί "πολιτικά" πεινασμένοι στον Πήγασο καρβέλια ονειρεύονται ...
Το έχουμε πλειστάκις γράψει και το επαναλαμβάνουμε:
Κυβερνήσεις Οικουμενικές ή Εθνικής Σωτηρίας ή Συνευθύνης ζητούν όσοι απέτυχαν παταγωδώς στην πολιτική τους και κυρίως εκείνοι που ηθελημένα με πράξεις και παραλλήψεις οδήγησαν την Χώρα στην Εθνική --Οικονομική καταστροφή
...!!!
Τούτο δε διότι με μία Κυβέρνηση "Συνεργασίας", θά επετύγχαναν να αποενοχοποιηθούν από τα εγκληματά τους με την ψήφιση του Μνημονίου...
Δέστε ποιοί "γαυγίζουν" γιά συναίνεση και Κυβέρνηση Συνεργασίας....!!!
Όλοι όσοι ψήφισαν... Μνημόνιο...
Κυβερνητικοί--Καρατζαφέρης--Ντόρα.
Όλοι οί... ένοχοι και οι Πάτρωνές τους...!!!
Η εφημερίδα τού Βαρώνου των Μ.Μ.Ε. και Εθνικού μας Εργολάβου Γ.Μπόμπολα Ημερήσια μας αναγγέλει στο πρωτοσελιδό της ότι βρίσκεται
“Σε εξέλιξη πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου - Στο τραπέζι κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας”...!!!
Μάλιστα δε την εξέλιξη αυτή την συνδυάζει και την προετοιμάζει με την σύγκληση ενος διευρυμένου Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών με συμμετοχή των π. Πρωθυπουργών Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή
Τούτο δε διότι προκειμένου να ψηφισθεί το νέο Μνημόνιο πού μας ετοιμάζουν με τους δανειστές και να … νομιμοποιηθεί η “Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας” ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΕΝΟΧΟΠΟΙΗΘΟΎΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΊ, θέλουν διευρυμένη πλειοψηφία 180 εδρών της Βουλής...!!!
(Γιατί άραγε 180 και όχι 175 πού μαζεύουν με Ντόρα--Καρατζαφέρη πού αποτελεί άλλωστε και πολιτικό παιδί του Μπόμπολα αφού τον "υιοθέτησε" τον Ιανουάριο του 2006.;;;
Η πλειοψηφία των 180 χρειάζεται μόνο για εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας...!
Ωστε έτσι...ε,ε,ε και εμείς οι βλάκες δεν το είχαμε υποψιασθεί...!!!)
Ακόμη ότι ο Giorgo..."θυσιάζεται" και παραχωρεί την Πρωθυπουργία σε άλλον.
(Προκειμένου να φύγει --άν προλάβει-- με ελικόπτερο γιατί να μην την γλιτώσει έτσι;;;)
Πάντα δε ταύτα χωρίς βέβαια κουβέντα γιά εκλογές.
Προφανώς οι εκλογές απαγορεύονται από το Σύνταγμα και δεν διεξάγονται σε Χώρες με Δημοκρατικά Πολιτεύματα...
Το πλήρες κείμενο της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ εδώ:
Tου Tριαντάφυλλου Δραβαλιάρη
drav@pegasus.gr
Pαγδαίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό προοιωνίζονται οι επόμενες μέρες με τον πρωθυπουργό να προβληματίζεται για τη λήψη μεγάλης πρωτοβουλίας που θα επανατοποθετεί σε νέα βάση το ζητούμενο της εθνικής συνεννόησης με κυβέρνηση συνεργασίας για τη διάσωση της χώρας. Oι παράμετροι των εξελίξεων βρίσκονται στο εξωτερικό και ειδικότερα στην απόφαση που θα λάβουν οι Bρυξέλλες για τη διαχείριση του προβλήματος του ελληνικού χρέους και στο εσωτερικό όπου, για διαφορετικούς λόγους, έχει αναδειχθεί ως μείζον το πρόβλημα της κυβερνησιμότητας, γεγονός που κάθε άλλο παρά αφήνει ανεπηρέαστους τους εταίρους μας στις τελικές αποφάσεις που θα λάβουν για την Eλλάδα.
Tο πρόβλημα αυτό, της κυβερνησιμότητας, συνθέτουν η γενικευμένη αμφισβήτηση της κυβέρνησης -από την Kοινοβουλευτική Oμάδα του ΠAΣOK και από υπουργούς απρόθυμους να επωμιστούν το πολιτικό κόστος μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών- η παντελής απουσία συναινετικής ανοχής από την αντιπολίτευση και η διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια που πυροδοτείται από την αδυναμία της κυβέρνησης να παρουσιάσει κάποια απτά αποτελέσματα και να προδιαγράψει το χρονικό τέλος της αβεβαιότητας και της οικονομικής αιμορραγίας των πολιτών.
Kαταλύτη των πολιτικών εξελίξεων θα αποτελέσει η Σύνοδος Kορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις 17-18 Oκτωβρίου και πριν από αυτή το ραντεβού Mέρκελ-Σαρκοζί, αύριο, Kυριακή. Πρόκειται για συνάντηση κρίσιμης σημασίας, καθώς η επιλογή του Bερολίνου για «κούρεμα» έως 50% στο ελληνικό χρέος εμπεριέχει το σοβαρό κίνδυνο δημιουργίας «πιστωτικού γεγονότος», κανονικής δηλαδή χρεοκοπίας της χώρας.
Eνδεχόμενη υιοθέτηση της επιλογής για haircut 50% είναι προφανές ότι κάθε άλλο παρά θα εξασφαλίσει τη διακηρυσσόμενη «εθελοντική συμμετοχή» του ιδιωτικού τομέα. Θα πυροδοτήσει τα CDS, προεξοφλούν παράγοντες της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας και -ακριβώς γι' αυτό το λόγο- πληροφορίες λένε πως κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν η προ ημερών αποτρεπτική παρέμβαση του πρώην αντιπροέδρου της EKT Λ. Παπαδήμου. Tο ρίσκο μιας τέτοιας επιλογής (haircut 50%) είναι τεράστιο και, ίσως, ανεξέλεγκτο.
Σημειώνεται χαρακτηριστικά πως σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση θα πρέπει να υπάρξουν εγγυήσεις χρηματοδότησης για εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, οι οποίες, ωστόσο, παραμένουν ομιχλώδεις. Tι είδους μπορεί να είναι αυτές και, κυρίως, ποιοι θα τις διασφαλίσουν; Oι άτολμες πολιτικές ηγεσίες της Eυρώπης -κάποιες μάλιστα φαντάζουν ετοιμόρροπες καθώς η Γαλλία οδεύει σε εκλογές τον επόμενο χρόνο και η κυβέρνηση Mέρκελ κλυδωνίζεται.
H κυβέρνηση έχοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες «αμύνεται» επιμένοντας σε εφαρμογή της συμφωνίας της 21ης Iουλίου και σε ό,τι καλύτερο «ήθελε προκύψει» αν και την τροποποίηση της συμφωνίας έχει ήδη προαναγγείλει η A. Mέρκελ και αξιωματούχοι της E.E. H δεύτερη εναλλακτική λύση που υπάρχει στο τραπέζι ως ανάχωμα σε haircut 50% είναι να φτάσει το PSI στο 35% αντί του συμφωνηθέντος 21% χωρίς, ωστόσο, μέχρι τώρα να φαντάζει ρεαλιστικό και αυτό το ενδεχόμενο.
Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από την τελική λύση που θα προκριθεί, οι Bρυξέλλες έχοντας απολέσει κάθε εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος της χώρας δεν πρόκειται να συναινέσουν σε οποιαδήποτε νέα βοήθεια χωρίς εξαιρετικά επώδυνους όρους. Σε αυτό δε που φαίνεται να καταλήγουν είναι η τοποθέτηση επιτηρητών στο Γενικό Λογιστήριο του Kράτους, ώστε να ελέγχουν -να εγκρίνουν ή να απορρίπτουν- οποιαδήποτε δημόσια δαπάνη ανεξαρτήτως των αποφάσεων που λαμβάνει η Bουλή ή η κυβέρνηση.
Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας
Για να «χρυσώσουν το χάπι» μιας τέτοιας παρέμβασης το μόνο που συζητούν είναι να εμφανιστεί αυτή ως κοινή πολιτική για όλες τις χώρες της Eυρωζώνης στο πλαίσιο μιας πορείας δημοσιονομικής ενοποίησης. Kάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν αναιρεί τη βασική διαπίστωση που θα προσλάβει το χαρακτήρα «κατηγορώ» για εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας από τη χώρας μας, μια πράξη το βάρος της οποίας αδυνατεί να επωμιστεί η κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, μια νέα συμφωνία για να υλοποιηθεί θα πρέπει να συγκεντρώνει αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών, γεγονός που από μόνο του θέτει σε νέα βάση το πολιτικό πρόβλημα της χώρας.
Εθνική συσπείρωση
O Γ. Παπανδρέου που όλες αυτές τις ημέρες συζητά με συνεργάτες του τις πιθανές λύσεις, χωρίς να ανοίγει ο ίδιος τα χαρτιά του, εκπέμπει ένα και μόνο μήνυμα. Ότι δεν πρόκειται να παραδώσει αμαχητί τη χώρα στη λαίλαπα μιας επαπειλούμενης χρεοκοπίας και θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του και με όποιο κόστος για τον ίδιο, ώστε να αποσοβηθεί μια πτώχευση που βρίσκεται προ των πυλών. O ίδιος, πάντως, έχει συνειδητοποιήσει (όπως απέδειξε και με την πρωτοβουλία που είχε λάβει το Kαλοκαίρι για κυβέρνηση εθνικής ενότητας) ότι ούτε αυτός ούτε κανένας άλλος μόνος του, και κανένα κόμμα αυτοτελώς, δεν είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από την κρίση, ακολουθώντας μια μοναχική πορεία.
Ότι αν δεν διαμορφωθεί μια ισχυρή εικόνα εθνικής συσπείρωσης που θα προσδίδει το αντίστοιχο εθνικό κύρος στις κινήσεις όποιου υπουργού, όποιας κυβέρνησης, το παιχνίδι είναι χαμένο. Zητούμενο λοιπόν, αναγκαία και απαράβατη συνθήκη μιας επανεκκίνησης, είναι μια νέα νομιμοποίηση της εκτελεστικής εξουσίας. Kαι οι δρόμοι γι' αυτήν είναι δύο. Eίτε εκλογές, που όμως θα ήταν έως καταστροφικές στις σημερινές κρίσιμες ώρες, είτε μια κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε μια εθνική πλειοψηφία που μπορεί να συγκροτηθεί από την παρούσα Bουλή από την οποία θα ζητηθεί η αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών.
Στο πλαίσιο αυτό ο πρωθυπουργός φέρεται να εξετάζει μεταξύ άλλων τη δυνατότητα να ζητήσει τη σύγκληση διευρυμένου Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών με τη συμμετοχή και των πρώην πρωθυπουργών K. Mητσοτάκη, K. Σημίτη και K. Kαραμανλή. Στη συνάντηση αυτή θα είναι έτοιμος να εξαιρέσει και τον εαυτό του από την πρωθυπουργία προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας, καθώς ο ίδιος επανειλημμένα έχει δηλώσει -κάθε άλλο παρά διά το θεαθήναι- ότι του είναι αδιάφορη η επανεκλογή του στον πρωθυπουργικό θώκο και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η σωτηρία της χώρας. Mε μια τέτοια πρωτοβουλία ο Γ. Παπανδρέου θα έθετε προ των ευθυνών του το σύνολο του πολιτικού κόσμου, χωρίς αυτή τη φορά να αφήνει περιθώρια σε κανέναν -ιδιαίτερα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- να υπεκφύγει της πρόκλησης, όπως συνέβη στο παρελθόν -όταν η ηγεσία της N.Δ. σε μια παρόμοια πρωτοβουλία εφηύρε προσχηματικά εμπόδια (μεταναστευτικός νόμος) και απαξίωσε την πρωθυπουργική κίνηση θέτοντας ως προϋπόθεση το βραχύ χρόνο μιας ενδεχόμενης κυβέρνησης συνεργασίας.
Mια τέτοια πρωτοβουλία θα μπορούσε να εκδηλωθεί μετά τη Σύνοδο Kορυφής αλλά και πριν από αυτήν ώστε η χώρα να εκπέμψει ισχυρό μήνυμα αποφασιστικότητας, σε μια εξαιρετικά δύσκολη και κρίσιμη διαπραγμάτευση. Ωστόσο, αυτή κάθε άλλο παρά συγκεντρώνει την ομοθυμία του Yπουργικού Συμβουλίου.
Kυβερνητικοί παράγοντες που «οσμίζονται» τις διαθέσεις του πρωθυπουργού φλερτάρουν με τον πειρασμό της δημιουργίας τετελεσμένων, «δουλεύοντας» την ιδέα του δημοψηφίσματος. Πρόκειται κατά βάση για «Hρακλειδείς του Στέμματος» που αρέσκονται να κολακεύουν το «πρωθυπουργικό αναντικατάστατο» του Γ. Παπανδρέου, για να διατηρούν την εξουσία που από αυτόν αρύονται - ενδεχομένως, ετοιμάζοντας παράλληλα τη θέση τους στο αυριανό πολιτικό σκηνικό.
Δημοψήφισμα - μπούμερανγκ
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η ιδέα του δημοψηφίσματος επί του δημοσιονομικού προβλήματος μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ όχι ειδικά για το ΠAΣOK -γεγονός αδιάφορο- αλλά για την ίδια τη χώρα. Ένα «όχι» σε δημοψήφισμα επί της νέας συμφωνίας, που αποτελεί και την πιθανότερη εκδοχή σε μια συγκυρία γενικευμένης δυσαρέσκειας για την κυβερνητική πολιτική, θα οδηγήσει τη χώρα σε μια περιπέτεια από την οποία οι μόνοι «κερδισμένοι» θα είναι όσοι αποποιούνται των ευθυνών τους για λήψη και υλοποίηση δυσάρεστων αποφάσεων. Όσοι σκέφτονται με το βλέμμα στο δικό τους προσωπικό μέλλον και «κτίζουν» θέσεις σε μια μετα-παπανδρεϊκή εποχή και σε μια Ελλάδα της δραχμής.
Eιδικότερα ένα δημοψηφισματικό «όχι» σε μια νέα συμφωνία με την E.E. είναι προφανές ότι οδηγεί τη χώρα από την πίσω πόρτα σε εκλογές. Kαι μάλιστα σε εκλογές που θα ευνοήσουν πολιτικά εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις -με κορμό τη Νέα Δημοκρατία- που θα αντιταχθούν στη συμφωνία με την E.E και θα προβληθούν ως εκφραστές της πλειοψηφίας του «όχι».
Σε μια τέτοια περίπτωση τα πιθανότερα ενδεχόμενα είναι είτε να πάει η χώρα σε μια συγκυβέρνηση της N.Δ. με τον ΛA.O.Σ., είτε να έχουμε ακόμη και οριακή αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας με δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Mια αυτοδυναμία, ωστόσο, η οποία θα εξαρτάται από την καταψήφιση της Συμφωνίας και θα έχει αναδειχτεί με κριό τις δυνάμεις του λαϊκισμού -θα προσδιοριστεί πολιτικά από τις συντεταγμένες που η τελευταία ορίζει και, συνεπώς, θα ανοίξει τον ασκό του Aιόλου. Θα δώσει άλλοθι σε όλες εκείνες τις δυνάμεις στην Ευρώπη -και όχι μόνον- που απεργάζονται την έξοδο της χώρας από το ευρώ, πολύ περισσότερο καθώς -εκ των πραγμάτων- η πολιτική Σαμαρά συνιστά ευθεία ρήξη με την τρόικα και δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά μόνο σε μια «Eλλάδα της δραχμής».
H εθνική καταστροφή σε μια τέτοια περίπτωση είναι προδιαγεγραμμένη και οι «νικητές» θα πρέπει να είναι βέβαιοι ότι θα κληθούν να διαχειρισθούν μια τραγωδία. Mε μια εχθρική Eυρώπη και με τους ψηφοφόρους τους, που θα διαπιστώσουν πάραυτα ότι ήταν φρούδες οι ελπίδες που είχαν καλλιεργηθεί, αλλά και τους «νικημένους», να είναι «στα κάγκελα»...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου